OUT SOON

TRACKLIST

1. Around The World

2. Tonight

3. In The Pines

4. Little Heart

5. Lackie's Men

6. Dirty Dozen

7. Back In Hell

8. Homeward Bound

9. Seasons Of God

10. I Slept Late

11. Magpie Song

DELANEY DAVIDSON

album title: "self decapitation" 

LP: VR1258  

ean-code: 7640111769606

CD: VRCD58  

EAN-CODE: 7640111769712

ENGLISH

Born in New Zealand in 1972 from that day into music either recording or Live on Stage.. a Restless Soul who travels around the world.. then landed in Bern Switzerland meet Reverend Beat-Man and Hi Contact with the Voodoo Rhythm Label and their Philosophie .. Join the Dead Brothers on tours and the two Albums Flamend Herz and Wunderkammer, now  back and All by Himself as Delaney Davidson’s One Man Ghost Orchestra Touring with  Holy Golightly (US Tour) Wolven hand and Reverend Beat-Man ( US Tour and Europe).

For this 1^st Lull Length Album he Explodet the One Man idea and invited People to Record the album.. that ist Mostly Recordet at Outside Inside Studio by MojoMatt Bordin in Montebelluna Italy , then other studios in Wisconsin, San Francisco, and Wellington, New Zealand and Lovelite Studios, Berlin Germany, with Guest Mussisians like: Dan (Woggle) Elektro , Reverend Beat-Man, Garage Kid, Fanfare Kalashnikov, E. McFadden anyway this is a Hi-Cruise into the Weird and Colourful Fantastic World of Mr Suave Delaney Davidson.  Musically he’s pretty hard to Catch .. he like to much music  that you could pin him down.. but deffenetly the Dead Brothers Years where a big influence, then R&B Blues Singer Songwriter Folk from around the world Nick Cave and and and.. 

DEUTSCH

Geboren und Aufgewachsen in Neu Seeland 1972 dan eigentlich als Musik Junkie geboren und als Rastlose Seele am Herumreisen mit seiner Girarre und Zugposaune.. dies führte ihn nach Bern in der Schweiz wo er als Koch im Cafe Kairo arbeitete und dort Reverend Beat-Man kennen lernte und die Philosophie  hinter dem Voodoo Rhythm Label dann die Dead Brothers wo er 2 Alben aufgenommen und mitgeschrieben hat, und endlose Touren, dann On the Road alleine als  Delaney Davidson’s One Man Ghost Orchestra mit Holy Golightly (US Tour) Wolven hand und  Reverend Beat-Man ( US Tour and Europe).

Für seine Erste Schallplatte und CD hatt er seine One Man band idee implodieren lassen und vile Gaäste eingeladen um ihn im studio zu unterstützen wie: Dan (Woggle) Elektro , Reverend Beat-Man, Garage Kid, Fanfare Kalashnikov, E. McFadden etc  die meisten sachen wurden im Outside Inside Studio von MojoMatt Bordin in Montebelluna Italy aufgenommen andere sachen in Wisconsin, San Francisco, ,Wellington New Zealand und Lovelite Studios in Berlin diese Scheibe ist eine riesen Arbeit und eine reise um die ganze welt wo er euch in seine wirre von Farbenfroh bis tief schwarze weltreise mitnimmt. Mr Suave Delaney Davidson ist relative schwer auf einen styl zu nageln.. es hat elemente von seine Dead Brothers Jahren drin dann viel R&B Blues Singer Songwriter Folk from around the world Nick Cave etc

 Band Info

REVILER (USA)

You don’t get much more DIY than kiwi songwriter Delaney Davidson.  When I last caught up with him in a West Bank dive last Fall he had been on the road for months, sharing a car with a travelling puppeteer, making his way around the country to play shows without the benefit of any sort of PR or publicity.  He was selling his most recent record, Self Decapitation out of a suitcase, though from the look of it he was giving away nearly as many as he sold.  Now that Decapitation is reaching its official release date (March 1^st) not much has changed.  Still no “Delaney Davidson is the next coming of god” press releases in my inbox – in fact there hasn’t been any mention of the artist at all.  Strangely enough though, I was at a Minneapolis coffee shop the other day and what did I hear being played over the PA?  None other than Delaney Davidson’s brand new material.  Perhaps it’s a testament that the young man’s word of mouth campaign has done its work.Davidson’s sound is that of a road weary bluesman.  He’s a storyteller of murder ballads, moonlit nights on lonely roads, mysterious men and their dark deeds.  He is a poet of the darker side of human nature – much like Australian artist Nick Cave who also draws on the gothic roots of the American South for inspiration.  Decapitation is a collection of twelve new songs; each delivered in Davidson’s raspy, Dylanesque baritone.   While the material is certainly more upbeat than 2008’s melancholy Ghost Songs, Decapitation too is filled with an underlying dread.  “In the Pines” finds Davidson snarling and humming over a traditional blues tune – a terrifying ode that was inspired in part by the “nightmares of Ledbelly.” “Back in Hell” is a classic tale of murder and deceit, set to a chorus of blood curdling trombones.  “Seasons of God”is a gloomy roadhouse journey with a theological bent.It isn’t all coarseness and depravity though – Davidson shows a sweeter side in the heartsick love ballad “Little Heart,” while both “Lackie’s Men” and “Dirty Dozen” are both rollicking slices of old-time rock n’ roll.  The former is a vintage sounding boogie swing joint, and the latter an upbeat jam inspired by a family dinner that was unknowingly accompanied by the verbose lewdness of Jelly Roll Morton (in the liner notes Davidson writes of Morton yelling out “cocksucker” and “motherfucker” over the radio during dinner – without anyone seeming to notice).   Davidson finishes off the record on a less than cheery note though – with “Bridge is Broke” a song written on a dead man’s banjo while the man’s ashes “stared at” Davidson from the banjo case.Overall it is pretty heavy stuff – but as with the great bluesmen of old, there is enough yarn and mystery to Decapitation to keep any listener entranced for days.   Though Davidson appears to be celebrating his record release from his home country, he’s no stranger to the Twin Cities so hopefully we can expect him back soon.– Jon Behm

GBR MAGAZINE (FR)

if u sez that blues , folk ,  music trend can 't be play by one man band ...u 're wrong ! .This guy from his new Zealand roots is able to give his soul to dig  cow-punk r 'nd roll attitude sound  " dirty dozen " ( feat . Rev . Beatman on guitar) or cool  trash-fanfare music'spirit  " around the world" . Warning !!!."

I94BAR (AUS)

Who said the only good thing to come out of New Zealand was Steinlager? Not me. Speight's is OK, too. So there's the obligatory reference out of the way to Delaney Davidson being a globetrotting Kiwi. Cue a sweeping statement that he plays some of the weirdest music you'll hear. Now we're talking. His sound wouldn't be so strange if you lived in an isolated mid-European mountain village, had Dr Frankenstein been your second cousin or you were into the undertaker hymns of the Dead Brothers, within whose ranks Davidson spent time. "Self Decapitation" is his first solo album in that's the truest sense of the word, with the principal member playing the one-man band role with cameos from occasional guests. It's an intriguing mix of funeral pyre cocktail music, a blend of horn-laden polka romps and jazz-inflected garage twang. And they're just the obvious genres. There's enough influences here to spin your head faster than Linda Blair in "The Exorcist". Crude and rude rocking' swing ("Dirty Dozen") mixes it with skiffle ("Lackie's Men") and lead-footed swamp blues (the hoary traditional "In The Pines") and it's all over the place in the strangely comforting way only an album on Voodoo Rhythm can. Label honcho Reverend Beat-Man took Delaney along on his last US tour. I'd guess that's one way of ensuring you don't get booked to play kids' theme parks. "Little Heart" is by far the most conventional song, a quiet country-ish blues with ragged backing vocal and cello. Its pigeon pair is "Homeward Bound", another blues tune with a lilting, plodding feel courtesy of drummer Dan Electro of The Woggles. Vaguely Central European allusions apart, "Self Decapitation" was recorded in Italy, Germany, New Zealand the the US of A so it's just as hard to pin it down to any one place as style. One to spin on a lazy Sunday morning.

CRAZYWIRE (D)

Die Welt rückt näher zusammen, Distanzen erhalten neue Relationen. Denn obgleich Delaney vor 38 Jahren in Neuseeland das Licht der Welt erblickte und fortan die Musik sein Leben bestimmen ließ, erblühte der künstlerische Stern des Songwriters erst in der kleinen Schweiz. In Bern arbeitete Mr. Davidson als Koch und lernte dort Reverend Beat-Man und den Voodoo Rhytm-Kosmos kennen. Eine fruchtbare Zusammenarbeit war geboren. Jüngstes Zeugnis ist das unlängst erschienene Album „Self Decapitation", bei dem Delaney Davidson als fabelhafte One-Man-Band agiert. Das Artwork deutet es an, dieser Künstler mag keine zu hellen Scheinwerfer, fühlt sich in einem Zwielicht wohler, das Mysterien und Geheimnisse nicht direkt offenbart. Im Geiste alter Blues und Folk - Musiker und deren ruhmreicher Nachfolger Nick Cave oder Tom Waits spielt Davidson rumpelnde, holprige Melodien und erzählt tragische Geschichten. Der Opener „Around The World" wirkt durch melancholische Blechbläser und führt die charaktervolle Stimme des Neuseeländers ein. Wenn sich der Songwriter darauf an das Traditional „In The Pines" wagt und diese Blues-Hürde mit Bravour meistert, offenbart sich das ganze Potential. „My girl / my girl don't lie to me / tell me where did you / sleep last night", auch wenn er diese Zeilen nicht selbst geschrieben hat, interpretiert Davidson sie sehr glaubhaft und eignet sich so den Song an. Auch die Rockabilly-Nummer „Dirty Dozen" oder „Homeward Bound" sind Lieder, die nicht erst mühsam auf altmodisch getrimmt werden müssen, sondern zeitlose Ideen auf traditionelle Art musikalisch reflektieren. Wären wir in den 1930er Jahren im mittleren Westen der USA, so könnte man sich Delaney Davidson gut als Hobo mit Wandergitarre vorstellen. Im Jahr 2010 genügt der Sprung von Neuseeland in die Schweiz, um sich als reisender Geschichtenerzähler zu qualifizieren. „Self Decapitation" ist ein Album, das man ebenso beim abendlichen Rotwein wie auf der nachdenklichen Zugfahrt ins Ungewisse hören kann.

Hoerspiegel (d)

Der 1972 in Neuseeland geborene Delaney Davidson ist ein Weltenbummler und kommt viel herum auf dem Planeten. Und so hat er auch in der Schweiz Halt gemacht, als Koch im Café Kairo gearbeitet und so Bekanntschaft mit dem Lo-Fi-Label Voodoo Rhythm Records gemacht. Er war musikalischer Bestandteil der Dead Brothers, und diese Zeit war prägend für den Songwriter. Auf seinem Soloalbum „Self Decapitation“ hat er die meisten Stücke nicht nur selbst geschrieben sondern auch selbst eingespielt. Dennoch kommen einige Gäste zu Wort: Dan (Woggle) Elektro - Drums, Reverend Beat-man – Guitar, Melaniejane – Cello, E. McFadden – Guitars & Vocals, Garage Kid – Percussion und Fanfare Kalashnikov - Brass Band. Das Besondere: Der rauhe Stil der Aufnahmen. Es knistert, es knackt, es rauscht und zerrt. Töne sind häufig schräg gezogen, das Solo-Pfeifen schief und die Gitarren gern mal ein wenig verstimmt. Die Posaunen klingen fett und träge, das Schlagzeug wird mal mächtig gedroschen oder sanft gestreichelt. Der Gesang wird durch den Verzerrer gejagt. Und genau das macht den Charme der Platte aus! Sie ist ein urwüchsiges Stückchen Storysammlung und Kuriositätenkabinett. Alles klingt enorm authentisch und alt. Eben so, wie es beabsichtigt war. Mal klingt’s nach Garage, mal nach Rock n‘ Roll, mal nach tiefgründiger Ballade. Tolles Album für alle Fans des Lo-Fi-Sounds.

KICK OUT THE JAMS (ES)

¿Que se puede esperar de un tipo que alegró fiestas con the Dead Brothers? Una orquesta que se vanagloriaba de poner títulos a sus discos como “Dead music for dead people” con versiones imposibles de temas eternos como “Bésame mucho” o “Human Fly” a base de tubas, banjos, acordeones y demás artefactos musicales tradicionales. Delaney un nativo de Nueva Zelanda, recoge todo lo aprendido con sus hermanos muertos y graba un disco en solitario con la ayuda externa indispensable. Desde su propio universo crea un disco que según suena una y otra vez te lleva a ese mundo imaginario del autor. Basta mirar la portada para que acudan a tu memoria oscuras lecturas de clásicos, creadores de alucinantes historias que permanecen imperturbables en tu cabeza. La música de este disco pone banda sonora a esas historias que el propio Delaney inventa y recrea. Desde que “Around the world” comienza a sonar, la sensación de que un misterioso pasacalles se escucha a través de la ventana con irresistibles sonidos y que, contra tu voluntad, te hacen seguirle como los Hermanos Grimm escribieran unos cientos de años atrás, contando en esta ocasión con la ayuda del Woggle Dan Elektro a los tambores. Le siguen temas como “Tonight” que sigue envolviendo tu conciencia con ese órgano de feria, mientras reconstruyen temas tradicionales con la ayuda del propio Beatman a la guitarra y dos pirados tamborileros como el nombrado Dan y Garage Kid, mientras Davidson se recrea en el resto de instrumentos en temas como “In the Pines” ó “ Dirty Dozen” éste último de Jelly Roll Morton con letra subversiva y que la banda hace que sea una auténtica fiesta. Los trombones suenan como anuncio de un nefasto futuro en ese tema del Reverendo titulado “Back in hell” con un comienzo que dice: “I loved that girl from the bottom of my heart,…..” . La serena y sosegada “Homeward bound” es la antítesis a la frenética “Lackie’s men” . El sonido de “Seasons of god” será escuchado con gusto por Lux y Jeffrie Lee, estén donde estén. Mientras yo, en este extraño fin de semana, vuelvo a perderme entre las notas del cello y las palabras de “Little Heart” que me producen una insólita pero placentera sensación de continuo Deja vu del que no quiero volver, aunque una voz amiga me inste a regresar de nuevo la realidad. (Oscarkotj-2010).

ROOTSTIME (B)

Volgt u even mee? Delaney Davidson werd geboren in 1972 in Nieuw Zeeland. Toen hij vijf maanden was verhuisde hij in een schoendoos en had hij de Rolling Stones al live aan het werk gezien. In de lagere school werd hij verkozen tot ‘Grootste dromer van de klas’ en op de rijpe leeftijd van veertien jaar emigreerde de man naar Australië, om daar niet te slagen in zijn laatste schooljaar. Hij belandde in Nieuw Zeeland in de gevangenis waar hij whisky leert drinken. Hij gaat de cateringwereld in, maar wordt ontslagen als sous-chef in het restaurant waar hij werkt omdat hij op de bar urineerde. Uiteindelijk belandt Davidson terug in Australië, waar hij muziek in bars gaat spelen. Maken we een sprong naar 2002 en dan vinden we Delaney Davidson terug in Zwitserland, gehuwd en wel.
In het Zwitserse Bern leert hij ‘The Dead Brothers’ kennen, een band die getekend is door het befaamde Voodoo Rhythm. Nu we zeven jaar verder zijn weet Delaney Davidson wat het betekent om deel uit te maken van die muzikale stal. De man verdeelt ondertussen zijn tijd tussen Nieuw Zeeland en het leven onderweg. Zijn eerste solo-album, ‘Rough Diamond’ is opnieuw uitgebracht en de opvolger daarvan is haast uitverkocht. Hij tourt vaak solo met zijn Phantom Bnad, maar krijgt evengoed ruggensteun van bevriende muzikanten zoals Reverend Beatman. Laatstgenoemde was een kompaan bij The Dead Brothers en is tegelijkertijd labelbaas van Voodoo Rhythm Records.
Voila, u hebt nu een klein beetje een beeld van wie Delaney Deadman is. Waarom dit alles om een nieuwe plaat aan te kondigen? Omdat ‘Self Decapitation’ even gestoord klinkt als de levensloop van Davidson zelf. De man is muzikaal zonder enige twijfel sterk beïnvloed door de al eerder genoemde Dead Brothers. Net zoals zijn illustere kompanen opereert Delaney Davidson ergens in een donkere uithoek waar genres als alt.country, rock, folk en blues elkaar tegenkomen als de wereld allang verzonken is in een diepe roes. Met vooral eigen songs tracht Davidson de luisteraar een blik te gunnen in zijn wereld, die aandoet als een groezelige woonwagen die deel uitmaakt van een rondtrekkend circus ten tijde van de drooglegging. Hier en daar worden die eigen songs aangevuld met ‘In The Pines’ (een traditional die faam verwierf doordat Nirvana de song speelde) en ‘Back In Hell’ van vriend en baas Beatman Zeller.
‘Self Decapitation’ is geen vrijblijvende, voor de hand liggende plaat. Delaney Davidson speelt zo goed als alles zelf en doet zijn songs enorm vuil en rauw klinken. Ondanks, of net dankzij, dit gegeven is een luisterbeurt van deze plaat uitzitten zeker geen opgave. Meer zelfs, er gebeurt zoveel in dat auditieve universum van Davidson dat je niet anders kan dan steeds opnieuw nieuwe dingen te ontdekken. ‘Self Decapitation’ was voor ondergetekende een eerste kennismaking met deze muzikale dromer. Tegelijkertijd betekent deze plaat weer een nieuwe afslag naar een heel nieuw muzikaal hoofdstuk. Ik hoop van u hetzelfde!
(Lewis)

ROCK (NOR)

Tom Waits er det første jeg tenker på når jeg hører Delaney Davidson. Han har riktignok ikke den hese røsten, men musikken ellers kan minne om Tom Waits. Her er det backing med tuba, stortromme, piano og blåserrekke. Jeg får litt sirkusstemning og platen scorer høyt på særhetsskalaen. Delaney Davidson er 38 år og kommer fra New Zealand. Livshistorien blir ellevilt fortalt på hans MySpace-side og vel verdt å lese. Bl.a. skal han ha overvært sin først Rolling Stones konsert to måneder gammel! Alle 11 låter på "In His Latest Mystery Self Decapitation" er skrevet av Delaney og han spiller også mange av instrumentene selv. "One Man Renegade Ghost Orchestra" blir han ofte kalt. Utgivelsene fra dette plateselskapet er ofte preget av en god dose galskap og humor, men dette blir i overkant for denne lytteren. Det er på ingen måte dårlig håndverk, Delaney spiller og skriver med en fantasi og innlevelse som er de færreste forunt, og coveret er et kunstverk. Det blir bare rett og slett for "far out" for undertegnede, som når alt kommer til alt er en enkel rockabilly sjel.